De ontucht kwam aan het licht toen één van de slachtoffers in mei 2024 een gesprek had met de zedenpolitie. Zij vertelde een relatie te hebben gehad met de verdachte, die haar docent was op haar middelbare school in Zeist. Volgens het slachtoffer was zij aan het begin van de relatie 17 jaar oud en de verdachte 38 jaar. Een aantal maanden daarna zijn er twee andere aangiftes van (poging tot) ontucht binnengekomen. Deze aangiftes gaan over de periode dat de verdachte werkzaam was als leerlingencoördinator op een andere middelbare school in Almere. Deze slachtoffers waren allebei 16 jaar oud. De verdachte werd in januari 2025 door de politie aangehouden. Uit onderzoek in de telefoons van de verdachte bleek dat hij veel online contact had met minderjarige meisjes. Dat contact was vaak seksueel. Ook werd er in zijn telefoons kinderpornografisch materiaal aangetroffen. Een deel daarvan had hij zelf gemaakt met een screenrecorder-app. Een aantal van deze slachtoffers deed ook aangifte tegen de verdachte. 

De rechtbank vindt de verklaringen van de slachtoffers betrouwbaar. Maar alleen die betrouwbare verklaringen zijn niet genoeg. Om in zedenzaken tot een veroordeling te komen, moeten de verklaringen ondersteund worden door ander bewijs. In deze zaak ziet de rechtbank het patroon in de werkwijze van de verdachte als steunbewijs. De verklaringen komen op meerdere punten overeen en laten zien dat de verdachte bij de drie slachtoffers van (poging tot) ontucht telkens op dezelfde manier te werk ging. Zo past de leeftijd van de slachtoffers bij de seksuele voorkeur van de verdachte, die op de zitting heeft verklaard dat hij zich seksueel aangetrokken voelt tot meisjes vanaf ongeveer veertien jaar oud. De slachtoffers waren onzeker over zichzelf en zochten daarvoor steun bij de verdachte, die zich opstelde in een coachende rol. Ook het verloop van het contact verliep volgens hetzelfde patroon. Het contact begon onschuldig, maar de verdachte ging daarna op school over op lichamelijke aanrakingen. Vervolgens ging het online contact over op expliciet seksueel contact (‘sexting’) en liet hij de slachtoffers naaktfoto’s en -video’s naar hem sturen. Twee slachtoffers kwamen bij hem thuis, waar de ontuchtige handelingen plaatsvonden. Met hen had de verdachte ook seks. Ook online maakte hij meerdere slachtoffers door zich als een zestienjarige voor te doen op Snapchat. De verdachte gaf deze slachtoffers gerichte instructies voor de naaktfoto’s die zij moesten sturen.

De verdachte heeft zich in deze zaak schuldig gemaakt aan meerdere zedenfeiten gedurende een periode van ruim zeven jaar. Hij heeft daarbij zijn eigen seksuele behoeftes boven het belang van de slachtoffers gesteld en op een schaamteloze manier misbruik gemaakt van de jeugdige onbevangenheid en nieuwsgierigheid van de slachtoffers. Als volwassene, en zeker als docent, coach en leerlingcoördinator, had de verdachte de minderjarige slachtoffers juist moeten beschermen en veiligheid moeten bieden. In plaats daarvan heeft de verdachte het vertrouwen dat in hem werd gesteld ernstig beschaamd. De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf van 4 jaar en legt hem daarnaast een beroepsverbod op voor de maximale duur van 9 jaar. De duur van de gevangenisstraf wijkt af van de eis van de officier van justitie (7 jaar gevangenisstraf), omdat de rechtbank bij het bepalen van de straf heeft gekeken naar soortgelijke zaken en de straffen die daarin zijn opgelegd. Ook legt de rechtbank de verdachte een contactverbod met alle slachtoffers op en blijft hij na het uitzitten van zijn straf onder toezicht staan, om de kans op herhaling te verkleinen.