Al snel wordt Ben duidelijk dat het bij Ashrita thuis in Heerenveen geen lolletje is. En dat trekt hij zich aan. Hij gaat zich steeds meer interesseren voor het 16-jarige meisje, en zij gaat zich steeds meer voor hem en zijn dochtertje interesseren. Ze zien elkaar voor het eerst ergens in mei. Een maand later gaan ze gedrieën naar de Efteling. 'Er was een grote klik', zegt Ben. 'We kregen gevoelens voor elkaar. Die probeerden we te temmen. Ik bedacht me voortdurend: ik ben 35. Daar hadden we het bijna dagelijks over, maar de liefde was te sterk. En het ging gewoon niet goed met haar. Ze kreeg geen hulp. Ik wilde haar helpen zonder haar ergens toe te dwingen.'

'De school had er geen moeite mee, de hulpverleners niet'… 'Maar haar ouders wel', zegt politierechter Koelman. 'Dat wist ik toen nog niet', reageert Ben. 'Ik wilde haar ouders graag ontmoeten, maar dat heeft Ashrita tegengehouden.' De rechter: 'Dat zal niet voor niets zijn geweest.' Ben: 'Dat denk ik ook, want anders had ik hier vandaag niet gezeten.' De familiebom barst als het drietal in de eerste dagen van 2023 naar Disneyland Parijs afreist. 'Dat was niet handig, dat erken ik', zegt Ben. 'Ik gunde Ashrita een paar leuke dagen.' De ouders van Ashrita maken zich grote zorgen. De rechter: 'En zij hadden het gezag over hun minderjarige dochter, dat wist u.' Ben: 'Ik heb Ashrita geadviseerd hoe ze uit haar erge thuissituatie kon komen, maar ik heb nooit het plan gehad om haar weg te halen bij haar ouders. Ik heb goed willen doen. Ik heb ook een melding bij Veilig Thuis gedaan. De hulpverlening móest iets doen. Ze verdiende een goed leven – met of zonder mij. Ze is een sterke en intelligente vrouw. Ze was veel ouder dan haar leeftijd suggereerde. Ze heeft de havo afgemaakt, ze zit nu op het hbo. In mijn beleving is het leeftijdsverschil helemaal niet zo groot.'

Op aanraden van de hulpverlening hebben Ben en Ashrita van januari tot maart 2023 geen contact met elkaar. Daarna wordt het contact weer hersteld vanuit het Team Jeugd en Gezin van de gemeente Heerenveen. Ben: 'Ze accepteerden me voor Ashrita. Ik kon eindelijk iets betekenen.' En dat zinde de ouders van Ashrita nog minder. Ze stappen naar de politie en doen aangifte. Maar het Openbaar Ministerie ziet er geen heil in en weigert Ben te vervolgen. De ouders laten het er niet bij zitten en stappen naar het gerechtshof, dat het OM uiteindelijk dwingt om de zaak wél op te pakken. En dus zit iedereen vanochtend in de Binckeszaal in het Leeuwardense gerechtsgebouw. Ashrita's ouders op de eerste rij. Ze willen van Ben een schadevergoeding. Ashrita zit niet in de zaal, maar dat gaat wel gebeuren. Bens advocaat heeft haar namelijk opgeroepen als getuige.

Ashrita doet haar entree in de rechtszaal. Ze kijkt haar ouders niet aan, haar ouders kijken haar niet aan. Die pruimen elkaar al heel lang niet meer. 'Hoe was het leven thuis voordat je Ben leerde kennen? Hoe was het met jou?', vraagt Bens raadsman. 'Mijn leven? Ik was er niet. Ik werd thuis niet gehoord. Ik had geen eigen kamer, ik had geen eigen bed. Ik mocht mijn eigen studierichting niet kiezen. Ze wilden status, ik wilde leven. Mijn zusje vroeg voortdurend: “Wanneer loop je van huis weg?"' Dat gebeurt beetje bij beetje als het contact met Ben sterker wordt. Ashrita: 'We aten samen, we gingen naar een pretpark. Ik voelde gewoon de liefde. We hadden een gelijkwaardige relatie. Ik ben mij altijd bewust geweest van ons leeftijdsverschil, maar het betekende niets. Ik was niet volwassen, maar volwassen genoeg om voor dit leven kiezen. Ik wist óók dat mijn ouders dat niet wilden. Ben wilde ze ontmoeten. Dat wilde ik niet, ik was bang voor hun reactie. Ik zei tegen hem dat ik zou blijven liegen dat ik bij een vriendin logeerde.'

Als ze 18 wordt, trekt Ashrita bij Ben in. ‘Ik zat daarvoor in een Kamertrainingscentrum en wilde daar weg. Ik woon nu op kamers voor mijn studie, maar we hebben nog steeds een relatie. Met volle overtuiging. Ik wil de rust die we verdienen en dat mijn ouders stoppen met de haat en nijd. Ze raken op leeftijd, het zou zoveel beter voor ze zijn. Maar ze willen niet stoppen, ze leven voor de vete.’ Ashrita mag als getuige gaan en staan waar ze wil. Ze kiest ervoor om in de rechtszaal te blijven. ‘Wat een trieste zaak, ik ben er stil van, vooral na de verklaring van Ashrita. Hier zijn alleen maar verliezers’, reageert officier van justitie Meijer. 

De officier van justitie heeft zich over de jurisprudentie gebogen en er is geen ontkomen aan: Ben heeft Ashrita aan het ouderlijk gezag onttrokken. 'Ook als een minderjarige zelf besluit om weg te lopen, en een meerderjarige daar geen beslissende invloed op heeft gehad en onderdak biedt, dan nóg is sprake van onttrekking aan het ouderlijk gezag. Mijnheer had wijzer moeten zijn. Er waren genoeg opties. Hij had kunnen wachten tot Ashrita 18 werd, hij had de hulpverlening haar werk kunnen laten doen en hij had het gesprek kunnen aangaan.' Het OM wilde de zaak in eerste instantie niet doorzetten omdat Ashrita inmiddels meerderjarig was, zelf voor Ben had gekozen en ze een relatie hadden. Officier Meijer: 'En die relatie is er tot op de dag van vandaag. Wat bereik ik dan met een straf? Er is een bestendige affectieve relatie, die Ashrita ook wil. Vergelding past niet bij deze zaak. Kunnen we iets met een voorwaardelijke straf? Dan moet je het idee hebben dat het mis kán gaan. Dat vind ik ook lastig. Zoekt mijnheer weer contact met een minderjarige als de relatie stukloopt? Ik weet het niet. Dan blijft maar één weg over: mijnheer heeft een fout begaan, dus schuldig, maar daar past geen straf bij.' De officier kiest dus voor Artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht: wel schuldig, geen straf.

'Ashrita's getuigenverklaring heeft mij diep geraakt', zegt Bens raadsman. 'Dit is meer dan strafrecht – dit is gevoel, dit is emotie. Ik kan begrijpen dat de ouders weerstand voelden, maar hier wordt een vendetta uitgevochten. Niet alleen vandaag, maar in talloze andere procedures. Ik zou denken: als je als vader en moeder van je dochter houdt, dan kijk je toch naar haar?' Voor raadsman Logemann staat als een paal boven water dat Ashrita zelf besloot om weg te gaan uit Heerenveen. 'Mijn cliënt heeft hulp geboden. Hij vond dat hij niet anders kon. Hij geeft eerlijk toe dat hij daarbij te emotioneel was en misschien te ver ging, maar hij heeft nooit de opzet gehad om Ashrita aan het gezag van haar ouders te onttrekken.' De raadsman vindt dat Ben vrijgesproken moet worden. 'Als u daar niet voor kiest, dan vraag ik u de weg te bewandelen die het OM heeft gekozen.'

'Dit is geen doorsneezaak', besluit politierechter Koelman de zitting. Ze heeft ook 2,5 uur geduurd. Doorgaans duurt een politierechterzitting een half uur. 'Je kunt je afvragen of dit een zaak is voor het strafrecht. Maar uiteindelijk is hij hier voorgelegd en neem ik een beslissing.' Net als de officier van justitie vindt rechter Koelman dat Ben Ashrita aan het ouderlijk gezag heeft onttrokken. 'Ik kan mij uw goede bedoelingen voorstellen, maar u nam de verkeerde beslissing. U zorgde ervoor dat de ouders van Ashrita hun gezag niet over hun minderjarige kind konden uitoefenen. Het was beter geweest als u de hulpverleningsinstanties hun werk had laten doen, en dat geeft u vandaag ook toe. Dan hadden we hier vandaag niet gezeten.' Ben is een, zoals dat in juridische termen heet, 'strafbare dader', maar de vraag is: welke straf moet hij dan krijgen? De politierechter licht een tipje van de sluier op: 'Ik ben het helemaal eens met de officier van justitie. Er zijn hier alleen maar verliezers.'

Ashrita's vader voelt de bui hangen en begint zich te roeren. 'Ze heeft meer slachtoffers gemaakt!', roept hij. 'Als u mij weer onderbreekt, moet ik u helaas uit de zaal laten verwijderen', reageert de politierechter. Er zitten niet voor niets twee politieagenten in de zaal. Ashrita's moeder mengt zich in het gekrakeel. 'Ze heeft de relatie verbroken!' 'En deze man heeft ook meerdere slachtoffers gemaakt', vult vader aan. 'Ze liegt!' De agenten staan op en nemen het ouderpaar mee naar buiten. 'Ze heeft meerdere slachtoffers gemaakt, succes!', roept vader nog. De deur slaat dicht. Als de rust is weergekeerd, gebeurt wat Ashrita's ouders zagen aankomen: de Friese politierechter geeft Ben geen straf. Artikel 9a. Rechter Koelman besluit: 'Het spijt me dat het zo afloopt. Ik hoopte, misschien tegen beter weten in, dat deze zitting een opening kon bieden om de relatie te herstellen.' Ashrita's ouders krijgen de door hen gewenste schadevergoeding van 10 duizend euro niet. 

* Dit zijn niet hun echte namen.

Lees hier meer Op de rol-verhalen.