Lange gevangenisstraf voor doodschieten Mike Duif in 1996
Cold case
Op 23 februari 1996 is Mike Duif in zijn woning in Amersfoort doodgeschoten. Het hof houdt de nu 58-jarige Iemand over wie aanwijzingen bestaan dat hij mogelijk een strafbaar feit heeft gepleegd. De wet spreekt over "een redelijk vermoeden van schuld". Een verdachte wordt pas dader genoemd nadat hij is veroordeeld. daarvoor verantwoordelijk. In 1996 was verdachte, een bekende van het slachtoffer, al in beeld, maar was er onvoldoende bewijs om hem (verder) te vervolgen. Na onderzoek door een zogeheten cold case-team van de politie is er nieuw bewijs gekomen.
Nieuw Een document of stuk dat een standpunt ondersteunt.
Het vastgelopen onderzoek werd in 2020 officieel heropend, nadat een anonieme getuige meldde dat de verdachte had bekend het slachtoffer te hebben doodgeschoten. In het onderzoek dat volgde, bekende de verdachte ook aan twee undercoveragenten dat hij het slachtoffer in 1996 had doodgeschoten. Daarbij gaf de verdachte specifieke informatie over de omstandigheden waaronder Mike Duif is gedood. Twee familieleden van de overleden ex-partner van verdachte hebben daarnaast verklaard dat zij aan hen heeft verteld dat verdachte Mike had gedood.
Motief
Al in 1996 werd duidelijk dat de verdachte een motief had om Mike Duif dood te schieten. Meerdere getuigen bevestigen dat het slachtoffer en de verdachte voorafgaand aan het schietincident ruzie hadden. Uit het onderzoek bleek dat het slachtoffer en de verdachte geld verdienden met de handel in gestolen computeronderdelen. Vlak voor zijn dood had het slachtoffer een grote som geld verdiend en de verdachte vond dat hij recht had op een deel van dat geld.
Gekwalificeerde Het iemand van het leven beroven zonder dat sprake is van een van tevoren beraamd plan. Wel moet er opzet in het spel zijn, want anders is het hoogstens dood door schuld. De maximumstraf voor doodslag is vijftien jaar gevangenisstraf. Zie ook: Moord.
Het hof oordeelt dat de verdachte Mike Duif op 23 februari 1996 in zijn woning heeft doodgeschoten. Omdat niet kan worden bewezen dat de verdachte een vooropgezet plan had om Mike te doden, is er geen sprake van Het opzettelijk en volgens plan (met voorbedachten rade) iemand van het leven beroven. Maximale straf: levenslang.. Wel is duidelijk dat het de verdachte uiteindelijk te doen was om het geld en dat de dood van Mike de diefstal daarvan gemakkelijker maakte. Daarmee is sprake van zogeheten gekwalificeerde doodslag.
Lange gevangenisstraf
De verdachte heeft Mike in zijn eigen huis om het leven gebracht door hem van dichtbij meermalen door zijn hoofd te schieten. De verdachte heeft Mike naar eigen zeggen laten knielen en hem vervolgens door het hoofd geschoten toen Mike hem een ongewenst antwoord gaf over de handel in gestolen computeronderdelen. Daarmee heeft verdachte Mike onderworpen aan een koelbloedige executie en zo een jonge man, die nog een heel leven voor zich had, beroofd van het meest kostbare dat een mens bezit, het leven. Door Mike te doden heeft verdachte onbeschrijflijk en onherstelbaar veel leed veroorzaakt bij de nabestaanden van Mike, zijn vrienden en bekenden.
Het hof veroordeelt de verdachte dan ook tot een lange gevangenisstraf van 15,5 jaar. Dat is een iets lagere straf dan de Rechtsprekend orgaan dat in eerste aanleg oordeelt over zaken zoals echtscheidingen, misdrijven, geldvorderingen, en de meeste bestuursrechtelijke geschillen. Ook wordt met het begrip rechtbank het gebouw aangeduid waarin de rechtbank zetelt. (16 jaar) heeft opgelegd en dat heeft met de lange duur van de procedure te maken.
Schadevergoedingen voor nabestaanden
De verdachte is veroordeeld om de moeder en zus van Mike schadevergoeding te betalen voor de hevige schok die hij in hun leven heeft teweeggebracht. Zij hebben het lichaam van Mike destijds van dichtbij gezien en moesten zijn huis schoonmaken na zijn gewelddadige overlijden. De moeder en zus hebben daar langdurig last van gehad.