Celstraf en beroepsverbod na plegen ontucht met twee patiënten

Zedenzaak en het bewijs
In veel zedenzaken zijn twee personen aanwezig bij seksuele handelingen: het veronderstelde slachtoffer en de veronderstelde (Mede)pleger van een strafbaar feit of degene die het feit heeft uitgelokt.. Zij hebben vaak tegengestelde verklaringen over wat is gebeurd, zoals ook in deze zaak. Om een feit als verkrachting te kunnen bewijzen, moet er sprake zijn van bijkomend Een document of stuk dat een standpunt ondersteunt. dat aan de verklaring van een slachtoffer voldoende steun biedt: zogenoemd steunbewijs.
Oordeel rechtbank
De Rechtsprekend orgaan dat in eerste aanleg oordeelt over zaken zoals echtscheidingen, misdrijven, geldvorderingen, en de meeste bestuursrechtelijke geschillen. Ook wordt met het begrip rechtbank het gebouw aangeduid waarin de rechtbank zetelt. oordeelt dat de verklaringen van de slachtoffers in deze zaak voldoende betrouwbaar zijn.
Dat de aangiftes enige tijd na het plegen van de handelingen zijn gedaan, hoeft niet af te doen aan de betrouwbaarheid. Het is algemeen bekend dat slachtoffers van zedendelicten door schaamte en twijfels vaker pas op een later moment aangifte doen. De uitleg die de slachtoffers in deze zaak hierover hebben gegeven, kan de rechtbank goed volgen.
De slachtoffers hebben met elkaar gesproken voordat ze aangifte hebben gedaan, maar hun uiteindelijke aangiftes zijn niet identiek en de rechtbank ziet geen concrete aanwijzingen dat de slachtoffers onderling door elkaar zijn beïnvloed.
Verder zijn de verklaringen van beide aangeefsters gedetailleerd en in de kern consistent.
De rechtbank oordeelt dat niet kan worden bewezen dat de Iemand over wie aanwijzingen bestaan dat hij mogelijk een strafbaar feit heeft gepleegd. De wet spreekt over "een redelijk vermoeden van schuld". Een verdachte wordt pas dader genoemd nadat hij is veroordeeld. seksueel is binnengedrongen in het lichaam van een van de slachtoffers. Hierover is de verklaring van het slachtoffer onvoldoende consistent. De verdachte wordt van dit onderdeel dan ook vrijgesproken. Wel is voldoende steunbewijs om te kunnen concluderen dat de verdachte ontuchtige handelingen met dit slachtoffer heeft gepleegd als haar traumabehandelaar. Zo heeft hij haar op verschillende lichaamsdelen betast, haar borst in zijn mond genomen, heeft hij zijn erectie laten zien en heeft hij haar gezoend. Met dit slachtoffer is hij op een gegeven moment ook een seksuele relatie begonnen, terwijl zij nog steeds aan zijn hulp en zorg was toevertrouwd.
De rechtbank oordeelt eveneens dat bewezen kan worden dat de verdachte ontuchtige handelingen heeft gepleegd met het tweede slachtoffer door haar te betasten. Hij heeft, terwijl de wil van het slachtoffer ontbrak, tijdens de behandelingen gedragingen bij haar verricht die kunnen worden beschouwd als seksuele handelingen. Daarbij was sprake van dwang doordat de handelingen onverhoeds plaatsvonden. Ook was zij tijdens een deel van de behandelingen onder invloed van psychedelica. Wel spreekt de rechtbank de verdachte vrij van aanraking van de vagina.
Straf
Beide slachtoffers waren kwetsbare vrouwen die bij de verdachte kwamen voor hulp. De verdachte heeft met zijn handelen niet alleen inbreuk gemaakt op de seksuele en lichamelijke integriteit van de slachtoffers, maar hij heeft hun vertrouwen ook ernstig beschadigd. De rechtbank rekent dit de verdachte ten zeerste aan.
Bij het bepalen van de straf weegt de rechtbank onder meer mee dat de verdachte eerder voor een soortgelijk feit is veroordeeld. Dit heeft hem er kennelijk niet van weerhouden om opnieuw de fout in te gaan.
De rechtbank vindt een celstraf van 42 maanden passend en geboden. Daarnaast krijgt hij een gedragsbeïnvloedende of vrijheidsbeperkende Een maatregel kan worden opgelegd na het begaan van een strafbaar feit. Er kunnen maatregelen worden opgelegd in plaats van een straf of naast een straf. Voorbeelden zijn: terbeschikkingstelling (tbs), plaatsing in een psychiatrisch ziekenhuis, ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel, onttrekking van voorwerpen aan het verkeer. opgelegd, zodat er na detentie intensief toezicht kan worden gehouden. Tot slot mag de verdachte 8,5 jaar geen beroep uitoefenen als hulpverlener in de maatschappelijke of gezondheidszorg en moet hij de slachtoffers schadevergoedingen betalen van bijna 9.000 en 7.500 euro.