Paranormale onderzoekers vrijgesproken van grafschennis op begraafplaats in Leusden

Paranormaal onderzoek
In de avond van 11 september 2021 komen zes vrouwen naar begraafplaats Rusthof in Leusden. De paranormale onderzoekers hopen met behulp van apparatuur paranormale activiteiten aan te kunnen tonen. Ze betreden de begraafplaats met toestemming van de directeur en een medewerkster loopt met hen mee. De groep heeft bij verschillende graven en op meerdere plekken, waaronder op de Kinderhof, onderzoek gedaan. Ze hebben oplichtende balletjes, een K2-meter (een apparaat dat elektromagnetische straling detecteert) en een muziekdoosje gebruikt en op en bij graven gelegd. Ook hebben ze graven aangeraakt. Meerdere deelnemers van de groep hebben contact gezocht met overledenen door vragen te stellen. Daarnaast is het paranormaal onderzoek gefilmd.
Grafschennis
De Een officier van justitie is een vertegenwoordiger van het Openbaar Ministerie in de rechtszaal. De officier van justitie is verantwoordelijk voor het opsporen en vervolgen van strafbare feiten. De officier beslist of iemand voor de rechter moet komen en eist een straf als de verdachte schuldig is. vervolgt de vier vrouwen voor het plegen van grafschennis. Daarvan is sprake als de integriteit van het graf met opzet wordt geschonden. In deze zaak zijn geen gedenktekens of graven vernield, maar de verdachten hebben wel op verschillende manieren contact proberen te zoeken met overledenen. De vraag die de rechtbank moet beantwoorden, is of sprake is van het opzettelijk krenken van de nagedachtenis van de overledenen of van het ‘piëteitsgevoel’ (gevoel van eerbied) van de nabestaanden.
Maatschappelijke onrust
De Rechtsprekend orgaan dat in eerste aanleg oordeelt over zaken zoals echtscheidingen, misdrijven, geldvorderingen, en de meeste bestuursrechtelijke geschillen. Ook wordt met het begrip rechtbank het gebouw aangeduid waarin de rechtbank zetelt. schrijft in de vonnissen dat het paranormale onderzoek van de verdachten tot veel maatschappelijke onrust heeft geleid. Dat is voorstelbaar, in het bijzonder voor de ouders die hun overleden kind op Rusthof hebben begraven. De rechtbank heeft ook op de zitting de gevoelens van afkeur gezien bij de nabestaanden. Maar in deze zaak moet de rechtbank oordelen of de verdachten zich in strafrechtelijke zin schuldig hebben gemaakt aan grafschennis. De strafrechter gaat niet over de vraag of hun gedrag maatschappelijk geaccepteerd is.
Oordeel
Naar het oordeel van de rechtbank kan niet worden bewezen dat de verdachten willens en wetens de nagedachtenis van de overledenen of het piëteitsgevoel van de nabestaanden hebben willen krenken en ook niet dat zij dit risico op de koop toe hebben genomen.
De verdachten waren zich bewust van de gevoeligheid van hun onderzoek en hebben daar ook iets mee gedaan. Aldus de rechtbank. Ze hebben vooraf toestemming gevraagd aan de directeur van de begraafplaats en zijn in dat verzoek ook open en duidelijk geweest over hun intenties én over hun werkwijze. Ze benadrukten dat ze het onderzoek ‘met het grootste respect voor de overledenen en de begraafplaats’ zouden uitvoeren. Uiteindelijk hebben ze de toestemming ook gekregen en liep een medewerkster van de begraafplaats op de bewuste avond met hen mee.
De rechtbank begrijpt dat het onderzoek van de vrouwen door (sommige) nabestaanden als zeer kwetsend en oneerbiedig kan zijn ervaren. Tegelijkertijd benoemt de rechtbank dat de manier van communiceren respectvol was. De verdachten hebben slechts vragenderwijs en aftastend geprobeerd om ‘in gesprek’ te komen met overledenen. De meetapparatuur die op en bij de graven is gelegd, is alleen gebruikt om eventuele paranormale activiteiten vast te leggen en is naderhand weer meegenomen. De gemaakte filmopnames waren ook niet bedoeld om publiekelijk te delen. Op basis van dit alles komt de rechtbank tot de conclusie dat niet bewezen kan worden dat de verdachten zich schuldig hebben gemaakt aan grafschennis.