Hoe deden wij dat vroeger, als we ons oog hadden laten vallen op een klas- of schoolgenoot? Een propje, een briefje, via-via. Maar wel uit de buurt van pa en ma. Wat niet weet, wat niet deert. En hoe doet de bloem der natie dat nu? Die appt, facebookt en instagramt naar hartenlust onder de neus van pa en ma, die toch ook de hele dag boven hun eigen smartphone hangen. Maar ze laten in hun jeugdige nonchalance wel een enorm digitaal spoor achter. Zo kun je als hedendaagse ouder zien wat er speelt in het leven van je kroost, maar word je óók met je neus op de ongekuiste feiten gedrukt. Kun je dat aan?