Op de rol: verslagen vanuit de zittingszaal

Wat doet die auto daar op de taxistandplaats, vragen 2 politieagenten zich af als ze ‘s avonds door het centrum van Rotterdam rijden. Ze turen met een zaklamp in de geparkeerde auto en willen dat de bestuurder zijn raampje opendraait. Ismail (23) reageert geïrriteerd. ‘Jullie schijnen in mijn gezicht’. Of hij en zijn kompaan zo goed willen zijn om de auto verderop te parkeren. Ismail maakt wel misbaar, maar rijdt toch weg. Ondertussen hebben de agenten zijn doopceel gelicht. Ismails rijbewijs is ongeldig en de auto is niet verzekerd.

Commotie bij een kassa van de Albert Heijn aan de Linie in Apeldoorn. Een mevrouw heeft onderin haar tas een fles Robijn en allerhande smakelijke vleeswaren gestopt. Gestolen, zegt de manager van het AH-filiaal, die er onmiddellijk de politie bijhaalt. Vergeten af te rekenen, zegt Anita*, ‘omdat die boodschappen niet voor mij waren’. Het Openbaar Ministerie gelooft er geen woord van en stuurt haar een strafbeschikking van 200 euro. Anita weigert te betalen en gaat in verzet, zoals dat heet.

Het botert al jaren niet tussen sommige bewoners van een straat in Almere. De een roept dit, de ander dat, en het gaat maar door. Mediation en het vooruitzicht van een door de gemeente voorgesteld buurtfeest als de straat zich zou verbroederen, hebben niet mogen baten. Vorig jaar september schold de 70-jarige mijnheer K. buurman Van den B. uit voor ‘vuile vieze kinderneuker, homo! Kom hier als je durft, ik sla je hele kop in elkaar’. Eerder zou hij dezelfde buurman met zijn scootmobiel omver hebben gereden. Mijnheer Van den B. had er schoon genoeg van en deed aangifte. Hij wil ook 5.000 euro smartengeld.

Heleen krijgt op 21 september 2016 een alarmerend bericht van Facebook: iemand heeft geprobeerd om een nieuw wachtwoord op haar Facebookaccount aan te maken. Geen fishing mail om haar informatie te ontfutselen, nee echt van Facebook. Heleen*, die afdelingschef is bij een gemeentelijke dienst, heeft niets veranderd, maar ze weet wel hoe laat het is.

Hoe deden wij dat vroeger, als we ons oog hadden laten vallen op een klas- of schoolgenoot? Een propje, een briefje, via-via. Maar wel uit de buurt van pa en ma. Wat niet weet, wat niet deert. En hoe doet de bloem der natie dat nu? Die appt, facebookt en instagramt naar hartenlust onder de neus van pa en ma, die toch ook de hele dag boven hun eigen smartphone hangen. Maar ze laten in hun jeugdige nonchalance wel een enorm digitaal spoor achter. Zo kun je als hedendaagse ouder zien wat er speelt in het leven van je kroost, maar word je óók met je neus op de ongekuiste feiten gedrukt. Kun je dat aan? …